Koncepcja edukacji otwartej cz.2

Edukacja otwarta mogłaby mieć formę poziomów zaawansowania, realizowanych zgodnie z rozwojem jednostki. Minimum to poziom
podstawowy, można też swój „profil edukacyjny” budować elastycznie, w dowolnych odstępach czasu i na dowolnych poziomach zaawansowania.

Od urodzenia do gotowości do nauki symbolów i znaków	Tu nakładają się dwa zakresy edukacyjne, edukacja rodzicielska i naturalne uczenie się nowonarodzonego człowieka; Centra zabaw i edukacji rodzicielskiej; W zależności od potrzeb, miejsca te pełniły by rolę edukującą młodych rodziców, miejsce eksploracyjnych zabaw lub miejsce opieki dla starszych dzieci
Poziom „czytam, pisze i liczę”	Etap zapoznania się z symbolami kultury: litery, cyfry, symbole i znaki; długość i czas rozpoczęcia nauki na tym etapie zależny od indywidualnego rozwoju, gotowości i uzdolnień; ośrodki „elementarz kultury”
Poziom podstawowy – fundamenty	Wiedza z zakresu wielu dziedzin lecz w symbolicznym zakresie, pozwalającym jedynie zorientować się w danej dziedzinie; naczelna zasada doboru tej wiedzy: pragmatyzm
Poziom średnio zaawansowany	Pogłębianie wybranych przez ucznia nauk i działań praktycznych
Poziom zaawansowany	Zgłębianie wiedzy na tym poziomie, potwierdzone certyfikatem uprawnia do akademickich studiów
Poziom akademicki	Wiedza specjalistyczna zdobywana w ośrodkach naukowy, centrach skupiających wokół siebie specjalistów z danej dziedziny
Specjalizacja	Wybrane i wąskie dziedziny wiedzy lub umiejętności w których uczący się  osiągnął perfekcję; może być ekspertem dziedziny[1] i pola

Poziomy zaawansowania w edukacji otwartej

(opr.własne)

Główną innowacją takiego systemu zdobywania wiedzy jest niezależność o wieku uczącego się. Cecha nadrzędną jest wolność i elastyczność kształtowania indywidualnej ścieżki rozwoju. Weryfikatorem kolejnych poziomów mogą być zewnętrzne, niezależne instytucje certyfikujące, to
czy uczeń przystąpi do egzaminu jest zależne od jego potrzeb, wewnętrznej
potrzeby rozwoju lub zewnętrznych wymagań rynku pracy.

Początkową głównym decydentem są rodzice, by na etapie podstawowym już wspólnie z dzieckiem ustalać i wybierać interesujące go dziedziny, od etapu średnio zaawansowanego ciężar odpowiedzialności za własną naukę coraz bardziej spada na samego uczącego się. Edukacja zakończona na jednym z poziomów, zawsze może być po kilku czy kilkunastu latach, zgodnie z potrzebami jednostki, kontynuowana.

Co do zewnętrznej certyfikacji, myślę, że mógłby obowiązywać podobny system jak w przypadku zdobycia uprawnień terapeutycznych danej szkoły psychoterapii, lub jak w przypadku zdobywania kolejnych certyfikatów przy uczeniu się języków obcych.
Standardy kształcenia (pule wiedzy i umiejętności przypisane do kolejnych
poziomów) i certyfikacji w naturalny sposób mogły by powstawać  w centrach skupiających specjalistów z danych dziedzin. W przypadku dziedzin akademickich – uniwersytety, ale jeżeli chodzi o działania praktyczne, np. fryzjerstwo – zrzeszenia praktyków z danej dziedziny.
W obecnym społeczeństwie wykształciły się stowarzyszenia, cechy czy organizacje skupiające specjalistów z danej dziedziny, w naturalny sposób instytucje to mogły by być autorami kanonów nauczania i weryfikacji tej wiedzy czy umiejętności, którą się zajmują.

Piramida zaawansowania w systemie edukacji otwartej
(opr. własne)

Budując kanon wiedzy na poziomie podstawowym inspirujące mogą być uwagi H. Spencera i jego klasyfikacja czynności: